اشعار

شهر آماده‌ست، هنگام نبرد خـیـبر است            پادگان ما خیابان، مسجد ما سنگر است

مرحبا بر غـیرت این مردم پا در رکاب            این حضور، این نور، برق ذوالفقار حیدر است

داغ ما در شهر گسترده‌ست با هر گام ما            داغ ما از جنس عاشوراست، داغی دیگر است

رهـبـر آزادگـان فـرمـود در راه حـسین            فکر بیعت با یزیدی‌ها خـیالی ابتر است

ای برادر از نشستن جز زیان حاصل نشد            در خیابان باش، آری، ایستادن بهتر است

انتهای این خیابان می‌رسد صبح ظهـور            در شب قدریم و خورشید آخر این معبر است

به زودی صبح محشر می‌رسد از راه! بسم‌الله            صف «زلزال» و «خیبر» می‌رسد از راه! بسم‌الله

زمین دیگر پناه لشکر شیطان نخواهد بود            «شهاب» و «رعد» ما سر می‌رسد از راه! بسم‌الله

اگر این سرزمین رستم است و کاوه و آرش            خروشی حیرت آور می‌رسد از راه! بسم‌الله

مباش ای ابرهه بر قدرت پوشالی‌ات دلخوش            که نیرویی فراتر می‌رسد از راه! بسم‌الله

اگر پنهان شوی پشت هزاران قلعه چون خیبر            یلی با عشق حیدر می‌رسد از راه! بسم‌الله

به دوش خانهٔ ما پرچمی از «یا لثارات» است            شب «الله اکبر» می‌رسد از راه! بسم‌الله

قسم بر «فتح»! فردا را نخواهد دید اسرائیل            که دارد جنگ آخر می‌رسد از راه! بسم‌الله

گرد و خاکی کردی و بنشین که طوفان را ‌ببینی            وقت آن شد قدرت خون شهیدان را ببینی

می‌رود تابوت روی دست مردم، چشم وا ‌کن            تا که با چشم خودت فرش سلیمان را ‌ببینی

پاشو از پای قمارت! روی دور باخت هستی            پاشو! باید آخـرین اخبار تهران را ببینی

گوش کن! این بار حرف از مرگ شیطان ‌بزرگ است            رو به خود آئینه‌ای بگذار شیطان را ببینی

خواب را دیگر حرام خود کن از امشب که ‌باید            باز هم کابوس موشک‌های ایران را ببینی

رازها در ذکر بسم الله الرحمن الرحیم است            وعده‌ها داده خدا، باید که قرآن را ببینی

قول دادیم انتقامی سخت می‌گیریم، ‌بنشین            تا که فرق قول کافر با مسلمان را ببینی

این مکتب و این مسلک و این راه زنده‌ست            این راهِ تا مقـصد بسی کـوتاه زنده‌ست

از پشت ابر، این روزها خورشید پیداست            در لابـه‌لای شب شـکـوه مـاه زنده‌ست

روی زمین هرگز نخواهـد ماند خونی            تا کشتگان عشق را خون‌خواه زنده‌ست

تا جان ظـالـم را بـسـوزانـد به وقـتـش            در سیـنه‌هـامان شـعـله‌های آه زنده‌ست

می‌جوشد از گـودال، خون تازه هر دم            بی‌سر شهـیدی بین قـربانگـاه زنده‌ست

از بین ما با این‌که نـصـرالله رفـته‌ست            در جان ما همواره نـصـرالله زنده‌ست

ای نـابـرادرهـا بـمــیـریـد از حـسـادت            یوسف به رغم گرگ‌ها در چاه زنده‌ست

در جـنگـلی از سـروهای سـبز ایـمـان            شیطان زمین‌گیر است و حزب‌الله زنده‌ست

شروع ماجرای اوست، پایانی که ما دیدیم            در این دنیا نمی‌گنجید، انسانی که ما دیدیم

مسیحا بود و انفاسش به دل‌ها زندگی می‌داد            نخواهد شد اسیر مرگ‌، آن جانی که ما دیدیم

از این سروی که افتاده، هزاران سرو می‌روید            حریف او نخواهد شد، زمستانی که ما دیدیم

تماشا کن شکوهش را که حتی در دل آتش            تلاطم می‌کند موج خروشانی که ما دیدیم

بخوان «انا فتحنا» و بخوان از «جاء نصرالله»            سراسر آیۀ فتح است لبنانی که ما دیدیم

بدان ای ریشۀ صهیون اگر در سنگ هم باشی            به بادت می‌دهد یک روز طوفانی که ما دیدیم

دیگر برای درد، درمـانـی نـمـانـده            از غـزه می‌آید خـبر، جانی نمـانده

طفلان و نوزادان، همه تشنه گرسنه            در غـزه حـتـی لـقـمـۀ نـانی نـمانده

آداب جـنـگــیـدن نــمـی‌دانـنـد آیــا؟            آن گرگ‌ها را رحم و وجدانی نمانده؟

کـشتـند و دیـدیم و تـقـلایی نکـردیم            انـگـار در دنـیـا مـسـلـمـانی نمـانده

چشمان دنیا را گرفته خواب غفلت            اصلاً مسلـمان هیچ، انـسانی نمانده

مُردن روا باشد در این داغ فراوان            وقـتی برایم چـشـم گـریـانی نمـانده

مرا سری‌ست که آشفـتهٔ پـریشانی‌ست            مرا دلی‌ست که مهمان‌پذیرِ حیرانی‌ست

قـسم به رفـتـن سـرخِ تـمام هـمسفـران            قـطـار غـائـلـه در ایستگاه پـایـانی‌ست

قسم به شاخهٔ زیتون که سبز خواهد شد            هرآن کفن که در این سرزمینِ بارانی‌ست

هـمـاره در پی آزادسـازی قـدس است            کسی که در سرش اندیشۀ سلیمانی‌ست

بگو که گوش کـند ابرهه، صدا این‌بار            صدای بارش سجّـیـل‌های ایـرانی‌ست!

صدا، صدای سحر بود و شب شکافت به آنی            به لحن رعد ادا شد، چه خطبه‌ای! چه بیانی!

نشست اول اخبار و چشم دوخت به تاریخ            برای دشمن ایـران کـشید خـط و نشانی

که: این پلیدترین دیو، این برادر ابلـیس            به سرزمین یلان حمله کرده با چه گمانی؟

به دوش تک‌تک ما پرچم سه‌رنگ مقدس            به دست تک‌تک ما هست تیغ و تیر و کمانی

حبیب و قاسم و عباس این‌طرف همه جمعند            اگر که آن‌طرف قصه هست شمر و سنانی

صدا، صدای سحر بود و مثل صبح درخشید            شدند مات رجزخوانی‌اش چه بی‌خبرانی!

و تیتر شد همه‌جا: «این صدای روشن حق است»            گـشوده راه خودش را شبیه رود روانی

و بعد، خطبه که پایان گرفت و شور که گل کرد            رسـید از سر گـلـدسـتـه‌ها صـدای اذانی

بیرون بیاورید سر از دخـمه‌هـایتان            قومی که از هراس نمور است جایتان

با من بگو که هیمنۀ آهنین چه شد؟!            پیچـیده زیر گـنـبدتان ضجـه‌هایتان!

دنیا دوباره دیده به چشمان خود، که نیست            چیزی به غیر "بادِ هـوا"، ادعـایتان

مانند "مـوشِ آب کـشیده" گریخـتـند            فـرمـاندهـانِ بـزدلِ یک لا قـبـایـتان

ما نسل حیدریم و سوی خـیبر آمدیم            از ریـشه می‌کَـنـیم اسـاسِ بـنـایـتـان

زخمی زدید اگرچه؛ ولی خوب بنگرید            حالا نشـسـته مـادرتان در عـزایـتان

ما قـومِ وعـده‌های خـدائـیم؛ صادقیم            با دست ما نـوشـته شود انتـهـایـتـان

این جوشش خون شهیدان است می‌بینی            عشق است و اعجاز است و ایمان است می‌بینی

چشمان مظلومان عالم روشن از نورش            این‌ها شهاب رجم شیطان است، می‌بینی

این آذرخش از چشم خیس کودکی تشنه‌ست            نفـرین ابـر و آه طـوفـان است، می‌بینی

این ضجّۀ زن‌های مانده زیر آوار است            فـریاد مردان رجـزخوان است، می‌بینی

آتـشـفـشـان شـعـله‌های انـتـقـام است این            این انفجار بغض وجدان است، می‌بینی

لبخند طهرانی‌مقدم‌هاست، موشک نیست            این وعـدۀ سرخ شهـیـدان است می‌بینی

برخیز، می‌خـوانند ما را جاده‌ها امشب            دل را به دریـا می‌زنـند آمـاده‌ها امشب

آزادگـان بـا شـوق می‌آیـنـد و می‌مـانـند            در دام این دنـیـای پـوچ افتاده‌ها امشب

در آسـمـان دشـمن آتـش‌ها به پـا کردیم            گل داده خونِ پاکِ حاجی‌ زاده‌ها امشب

ما را عبادت بعد از این با تیر و شمشیر است            پهن است بر میدان خون سجاده‌ها امشب

تا فتح خیبر بعد از این سرمست می‌تازیم            تا سر کشیم از جام کـوثر باده‌ها امشب

چون ذوالفقار حیدر از هر سوی می‌بارند            بر گـردۀ اهـریـمن آتـش زاده‌هـا امشب

تا صبح با ما هم دعـا و هـمدل‌انـد آری            در هر کجـای از جهـان آزاده‌ها امشب

ای شب کمین کن این شرر سیلیِ من است            این ساعـت هـجـوم ابـابـیـلـیِ من است

هان ای شبِ نشسته به خیبر چه می‌کنی؟            با وعده‌های صادق حیدر چه می‌کنی؟

با گوشِ جان شنیده جهان این حواله را            فـرمـانِ سـرخ سـیـّدِ هـشـتـاد سـالـه را

پیداست، پیکِ یار خـراسانی است این            یک سطر از کتابِ «سلیمانی» است این

با صد دلـیل محـکـم و با حجّـتی جَـلی            با رمـز یا مـحـمـد و با عـزم یـا عـلـی

حق رخ نمود و شیشهٔ پندارها شکست            موسی رسید و هـیـمـنهٔ مارها شکـست

بر هم زده‌ست پـنجـره‌های سکـوت را            بادی که خـوانـده فـاتحهٔ عـنکـبـوت را

طاغوت خوانده این خطِ آتش دمیده را            این نامهٔ ز سـمتِ سـلـیـمـان رسـیده را

بسم‌اللَه ای غـمِ کـهـن ای قـبـلهٔ نخـست            چشم جهان به روشنی صبحگاه توست

هم بدانـید که با خـون شـهـیدان طرفید            هم بـدانـیـد که با مـردم ایـران طرفـید

هم بـدانـیـد که مـا داغ سـیـاوش داریـم            هم بدانـید که با رسـتـم دسـتـان طرفید

ای شـغـالانِ سـگ زردِ ز هم پـاشـیده            بگـریـزید که با لـشکـر شیـران طرفید

ای که بر شوکت پوشالی خود می‌نازید            این طرف با دژ مستحکم ایمان طرفید

گرچه دشمن نتوان کوچک و بیچاره شمرد            مور و مارید و به موسی و سلیمان طرفید

بـشتـابـید که گـور خـودتان را کـنـدیـد            ای که ما این طرف رود و شما آن طرفید

در سلوک حـیـدریـون در مرام شیعیان            غیر نـان مـرتـضی باشد حـرام شیعیان

با طلوع آفتاب از شوق هر یکـشنبه‌ای            می‌رود سمت نجـف ذکر سـلام شیعیان

یا علی روی لب ما تا قیامت باقی است            یاعلی تسبیح صبح و ظهر و شام شیعیان

جز علی بن ابیطالب به شخصی دل مبند            تکـیه بر شـاه نجـف رمـز دوام شیعیان

باقری؛ طهرانچی؛ عباسی؛ سلامی و رشید            حرف سـرداران‌مـان باشد پـیام شیعیان

یاری مظلوم اگر کردیم میراث علی‌ست            یار مظلومین عصرش بود امام شیعیان

بی‌گمان بر هیچ یک از دشمنان پوشیده نیست            افـتـخـار ذوالـفـقـارِ در نـیـام شـیـعـیـان

لافـتی الا عـلی، لاسـیـف الا ذوالـفـقـار            می‌شود صبح فـرج رمـز قـیـام شیعیان

تحت امر مهـدی زهـرا قـیامت می‌کنیم            دیـدنی بـاشـد یـقـیـنـاً انـتـقـام شـیـعـیـان

روزگاری می‌رسد کـفـار زانو می‌زنند            روزگاری می‌شود دنـیا به کـام شیعیان

شک نکن سیلی سختی می‌خورد آل یهود            از بزرگ و کوچک ما از تمام شیعیان

کار اسرائیل آن ساعت به ذلت می‌کشد            می‌شود پـامـال دشـمن زیر گام شیعیان

محـفـل آزادی بیت المـقـدس دیـدنی‌ست            با حـضور رهـبـر والا مـقـام شیـعـیـان

شک نکن با خانواده دل به جاده می‌زنیم            پر شود قدس شریف از ازدحام شیعیان

مدحت مولی الموالی گرمی بازار ماست            شیعیان حیدریم و فتح خیبر کار ماست

پـیـچـیـد در سـراسـر دنـیـا پـیـام ما            نزدیک‌تر به قـله‌ شد از قـبل گام ما

مضمون شعرهای بلند و حماسی است            هرجا شـنـیده می‌شود امروز نام ما

در انتـظـار لحـظۀ پـیکـار مانـده‌اند            شـمـشـیرهـای آخـتـه و در نـیـام ما

با هر شهید، باور ما زنده‌تر شده‌ست            «ثبت است بر جریدۀ عالم دوام ما»

نزدیک‌تـر شـده‌ ست زمان زوالـتان            نـزدیک‌تـر شده‌ست زمـان قـیـام ما

باید از این به بعد بمانید روز و شب            در انـتـظـار سخـت‌تـرین انـتـقـام ما

به وعده‌های صادقش قسم! قـیام می‌کنیم            شما شـروع کـرده‌اید، ما تـمـام می‌کـنیم

شما شـروع کـرده‌اید ادامـه می‌دهـیم ما            حماسه را به خورد این چکامه می‌دهیم ما

شما شروع کرده‌اید و گور خویش کنده‌اید            نفس‌نفس بزن که تا همین غروب زنده‌اید

به جوش خواهد آمد از غدیر خون ذوالفقار            کنون به دست ما رسیده ذوالفقار بی‌قرار

غدیر، روز ما و روز مرگ اهل خیبر است            غدیر، روز سربلندی سـپاه حـیدر است

برون کـشیم ذوالـفـقـار در نیام مانده را            تــمـام می‌کـنـیـم کـار نـاتـمـام مـانـده را

چنان ز روی خاک حذف می‌شود نشانتان            که نام هم نـمـانـد از شما و دودمـانـتـان

قسم به خون پاک عاشقان که زنده‌تر شدیم            به ذوالفقار مرتضی قـسم برنـده‌تر شدیم

قسم به راه روشن و شکوه و اقتدارشان            نه بسته است راهشان نه نا تمام، کارشان

ببین که لشکر علی به پشت خـیـبر آمده            ببین سپاه کـفـر را که کـفرشان در آمده

بدان که خون کشته‌های ما هدر نمی‌رود            بکش ولی بدان که شورمان ز سر نمی‌رود

همیشه رسم گرگ‌ها زبونی است و ذلت است            همیشه رسم شیرها، شجاعت است و عزت است

بدان که مرگ بر شما همیشه در شعار ماست            همیشه گفته‌ایم که شهادت افتخار ماست

نمی‌تـرسـيم ما از داغ‌ها و تلخـكـامی‌ها            نمی‌ترسيم ما از های و هوی اين حرامی‌ها

برای ما كه معلوم است حقه‌بازی اين‌ها            نمی‌تـرسيم هرگز از تـرقـه‌بـازی اين‌ها

نمی‌ترسيم از دشمن، ز تهديد و ز تحريمش            اگر دريای خون باشد، نمی‌گرديم تسليمش

نمی‌ترسيم از آتش، كه ما از نسل زهرائيم            و قطره قطره قطره از پی هم، موج دريائيم

كه ما حقيم و هرگز از كف باطل نمی‌ترسيم            شهادت افتخار ماست، از قاتل نمی‌ترسيم

نمی‌خواهيم سازش را و از چالش نمی‌ترسيم            كه ما از داعش و از بدتر از داعش نمی‌ترسيم

بترسيد از دمی كه خون به رگ‌هامان به جوش آيد            همان روزی‌كه دريای تشيّع در خروش آيد

بترسيد از همين بغضی كه عمری در گلو داريم            بترسيد از شهادت، چون كه آن را آرزو داريم

بترسيد آری آری چون كه ما از نسل طوفانيم            و طومار شما را عاقبت در هم بپيچانيم

كه ما از غصه‌هامان قصه‌ای بشكوه می‌سازيم            ز سرهای شما تا آسمان‌ها كوه می‌سازيم

چه پيروزی، چه مرگ، آل علی خوشبخت خواهد بود            بدانيد انتقام ما ز دشمن، سخت خواهد بود

بدان بيت المقدس عاقبت آزاد خواهد شد            بقيع آن روز با عشق علی، آباد خواهد شد

جنگ ما آغاز شد، روز نبرد آخر است            آی صهیون حرامی! وقت فتح خیبر است

گور خود را کنده‌ای بنشین و میدان را ببین            می‌رسد سجیل‌ها از راه و صبح محشر است

گوش کن تا بـشنوی فـریـادهای فـتح را            گوش کن! هرچند می‌دانم که گوش تو کر است!

نالۀ مظلوم را یک عمر نشـنیدی، دریغ            پیک مرگت را ببین اکنون که در پشت در است

ذوالفقار است این که می‌آید برای انتـقام            این خروش خون اولاد شهید حیدر است

مرگ در بستر برای ما همیشه ننگ بود            پس شهادت آخرین اوراق سرخ دفتر است

دل اگر کورۀ عشق است، تـپـیدن دارد            اشک اگر از سر شوق است، چکیدن دارد

ما به این عشق پر از حادثه، ایمان داریم            لحظه در لحظۀ این معرکه، دیدن دارد

جنگ اگر با هدف کشتن صهیون باشد            غــرش مـوشـک اسـلام، شـنـیـدن دارد

بر سر غیرت چون آتش خود، می‌جوشیم            شـعـلـۀ آتـش این جـنـگ، دمـیـدن دارد

روز رزم است برادر! به شهیدان سوگند            مرغ جان از قـفسش، قصد پریدن دارد

زنـدگی فـاصـلـه انـداخـتـه در بـیـن مـا            مرگ اگر نقطۀ وصل است، رسیدن دارد

عرصۀ شیر ژیان، جای رجزخوانی نیست            قوم صهیون که حریف یل ایرانی نیست

چه سال‌ها در انتظار ذوالفـقار حـیدری            تویی که در احـاطۀ یـهـودیـان خـیـبری

کـبوتـران صلـح در هوای تو فـدا شدند            تو در همیشۀ جهان، برای عشق سنگری

رواق توست سجده‌گاه خـلوت پیـمـبران            و از گـلاب اشک‌های انـبـیـا مـعـطری

تو دیده‌ای شکوه بی‌مثال مُلک عشق را            برای آن شکوه هم، تو زینتی، تو زیوری

چه خانۀ یگانه‌ای! چه بیت عاشـقانه‌ای!            که دم به دم، نفس نفس دل از مسیح می‌بری

میان طعنه‌های خلق، جان‌پـناه مـریـمی            برای هجرتی عـظیم، تکـیه‌گاه هاجری

نماز روی فرش تو عروج می‌کند به عرش            بُراق شاهد است از تـمام آسـمان سری

خدا به طالع زمین نوشته‌ «ارث صالحین»            تو از زبور قصه را شنیده‌ای و از بری

تویی که حسن مطلع و تویی که حسن مقطع و            تو قـبـله‌گـاه اول و تو سجـده‌گـاه آخری